● بهانه کوچکی برای ادامه دادن که روز به روز بزرگتر شد و تمام زندگیت را گرفت؛ مثل شاخه ای که دیوار روزی دلش برایش سوخت و پناهش داد و حتی بعد از مرگ درخت اسیرشاخه های خشکیده روی تنش بود. دیواری ساختی محکوم به ایستادن و ادامه دادن با خاطراتی خشکیده بر تن.
● با سرنوشت نشسته بودیم تو کافه و صحبت می کردیم. حوصلش حسابی سر رفت و زد دهن دو نفری رو که رو میز کناری نشسته بودند سرویس کرد! و آن دو نفر دیگر با هم دیده نشدند، به همین سادگی.
● تجربه ی غریبیست، اینکه توی آغوشش آرام گرفته ای و فیلم نگاه می کنی و بوی غذا از آشپزخانه می آید و به این فکر می کنی که لواشک هم جزو لیست خریدش بود و یادت رفت و فراموشش می کنی و بوی تنش می آید و باز هی آرام می گیری وهی نمی گذارد فیلمت را ببینی و آخر سرپاز می کنی و ...
● برگشت گفت: من در مورد تو اشتباه می کردم. معیار من تو دوستی هیچوقت پول و ماشین و پدر و این حرفا نبوده، من معیار دارم و معیارم یه ارزن معرفته و ما هیچجوره حرفی نداریم با هم و هیچ جای دنیای من نمی گنجی. چیزهای دیگم گفت، گفت نگاه نا مربوط و دست دراز کردن نامربوط کار دوست من نیست.
چیکا چیکا مانند نقاشی نیمه کاره ناتمام ماند. جای ناخنهایش روی پوستم و عطرش مخلوط با بوی الکل و سیگار چشمهایم را نیمه باز نگه داشته بود. پشت پنجره ایستاده بود و آرام آرام شعر زیر لبش زمزمه می کرد و آرام نبود. پیراهنم را از روی میز گرد کوچک کنار اتاق برداشتم و به در که رسیدم کمربندم را هم بسته بودم. در را که باز کردم صدایم زد، یک آن برگشتم و لا به لای نور کم رمق شمع دیدمش که سیگار روشن می کند و نگاهش باز رو به پنجره بود. یادم نمی آید قبل از بیرون رفتن خداحافظی کردم یا نه.
