● پس از مدتها خواستم این نوشته ردپایی باشد از حس امروزم
این فراموشی و از خود دورشدنی که آزارم می داد لحظه به لحظه مانند توماریست که باید خارجش کرد
فرداها اگر دوباره آمدم اینجا امیدوارم بگویم خدا را شکر که خوش خیم بود...

● همیشه راه خروج اضطراری این زمانها پیش بینی شده بود.
ولی اینبار و اینجا بعد زمان ندارد! اینجا سلول انفرادیست.
این هم از باگهای آفرینش.

● اینروزها برایم مثل خواندن کتابیست که بارها آن را خوانده ام.

● اگر خدا بودم؛
دوباره شیطان را می آفریدم، ولی اینبار دنیا را کامل به او می سپردم و خودم می رفتم تعطیلات.
شاید دنیایی که خدایش شیطان باشد انقدر توجیه کردنش سخت نبود.

● بهانه کوچکی برای ادامه دادن که روز به روز بزرگتر شد و تمام زندگیت را گرفت؛
مثل شاخه ای که دیوار روزی دلش برایش سوخت و پناهش داد و حتی بعد از مرگ درخت اسیرشاخه های خشکیده روی تنش بود.
دیواری ساختی محکوم به ایستادن و ادامه دادن با خاطراتی خشکیده بر تن.

● با سرنوشت نشسته بودیم تو کافه و صحبت می کردیم.
حوصلش حسابی سر رفت و زد دهن دو نفری رو که رو میز کناری نشسته بودند سرویس کرد!
و آن دو نفر دیگر با هم دیده نشدند،
به همین سادگی.

● تجربه ی غریبیست،
اینکه توی آغوشش آرام گرفته ای و فیلم نگاه می کنی و بوی غذا از آشپزخانه می آید و به این فکر می کنی که لواشک هم جزو لیست خریدش بود و یادت رفت و فراموشش می کنی و بوی تنش می آید و باز هی آرام می گیری وهی نمی گذارد فیلمت را ببینی و آخر سرپاز می کنی و ...

شاممونو که خوردیم بریم لب دریا؟